Mutüntü

“Bu, içimdekilerin dijital ve ruhsuz bir daktiloyla ekrana dökülmesidir. Şayet gerçek bir daktiloyla yazıyor olsaydım, vuruşlardan halet-i ruhiyemi anlayabilirdiniz.”

Efendim şöyle:

Can yanması nedir bilir misiniz?

Elin kesilir canın yanar, geçer.

Düşersin canın yanar, geçer.

Üzülürsün canın yanar, geçer.


Mi?


Montaigne’di sanırım, demişti ki

‘’Mutlu olmak, mutluluğu aramamaktır.’’

Fazla doğru.


Mutluluğu aramak nedir ki?

Mutlu olma çabasıdır.


Yaramaz veletler, yedikleri dondurmaların çubuklarıyla toprakta -ağızlarının içine benzeyen- çukurlar açarlar, içine tukurup çamur yaparlar.


Sen de veletlerin çukura attıkları karıncalar gibi tepinip durursun

Tükürük yersin, sonunda su buharlaşır, kurur, bok olur gidersin.

Kısacası, avucunu yalarsın.


Avucumu yalamaktan dilim 4 numara zımpara, elim ise pürüzsüz...

Avuç tuzlu…

Fazla tuz, kalbe zararlı…


Hem tuzdan, hem de beynimin gönderdiği ‘daha çok kan!’’ emrinin keskinliğiyle, refleksif bir içgüdünün göğsümün sol tarafına gidip, muhitini lava bulamasından…

Bilinmelidir ki, “daha çok kan!” er geç beyne ulaşacaktır, beyin hazırlıklı olduğunu sanacak kadar küstahtır…

Can yanması da budur…

Damarlardan kan değil, lav akmasıdır.

Lavların beyne ulaşmasıdır.


Montaigne’den hareket edelim.

Mutluluğu aramak gereksizse eğer, bu durumda akla mutlu olanlara bakmak gelecektir.

Aranacak pek bir şey yok.


Anneme ve babama bakıyorum, mutlular.

Ben de mutlu muyum şimdi?

Onlar'a bakıyorum, mutlular.

Ben de mutlu muyum peki?

Yanlış benim biricik “okurum”.

Başkasının mutluluğuna bakarak ancak 31 çekersin, mutlu falan olmazsın.

Mutluluk simülasyonunu yaşar, gece ıslak uyanırsın.

Hissedeceklerin ise ‘’ıslak’’ bir geceden sonra hissedeceklerinle -ilginç bir şekilde- son derece eşdeğerdir:


“Korkunç bir haz duydum, rûyalarımı gerçek sandım, vücudumun tamamı titredi ve ‘’mutlu’’ ve “sıcak” sona ulaştım.”


Uyanana kadar.


“Uyandıktan sonra, yapış yapış olmuş bir don, şort; ıslanmış çarşaflar ve rezil bir kokuya sahip olduğumu fark ettim. Tüm bunlar beni son derece huzursuz etti.
Bu da yetmedi, kendi pisliğimde çürüme duygusu, benliğimden nefret etme hali geldi, bacaklarımı karnıma doğru çektim, kendi pisliğimde kıvrıldım, kaldım.”


Kendine gelene kadar.


“Akabinde, kan malum uzvumdan beynime sıçradı. Sinirlenip derhal duşa girdim.”


Mutluluk da böyle olsaydı…

Duşa gir, altını üstünü değiştir.

Duşa gir, nevresimini değiştir.

Bitti!

Tertemiz bir beden,

Tertemiz giysiler

Ve tertemiz bir yatak.

Yepyeni bir uyku…


Mutluluk bu değil.

“Canımın içi”

doğu algısı,

ying’i ve yang’ı;

bok vardı her kavramın bünyesinde olumsuzunu da taşıdığını öngördün, aferin…

Üzüntü yerine mutluluk diyeceğim bundan sonra.

Nasıl olsa üzüntü denilen şey sadece mutluluğun bünyesinde var.

Nasıl olsa üzüntü denilen şey gerçekleşmeyen mutluluk beklentisinden başka bir "şey" değil.
GevŞEYen sinirler…


Tüm bu kavramları DNA’larımıza işleyen insanoğlunun evrimine “incir yaprağımın altındaki”ni sokayım çok affedersiniz.

Mecbur bırakılmış vaziyette hissediyorum şu an hissettiklerimi.

Neden mi?

Çünkü angut insan beyni böyle koşullanmış binlerce yıl boyunca.

Hep aynı hisleri duyup, hep aynı düşüncelere saplanmış.

Aşamıyoruz, çünkü evrim böyle bir şey.

Geliştikçe, eskiyi kromozomlara kazıyor evrim.

Mutluluk gibi…

Zihne kazınan üzüntülerin olumsuzudur çünkü mutluluk.

Böyle evrimleşiyor bu kavram da zihinde.

Böyle DEViniyor.


Bünyeden bünyeye değişecektir ama ben bu lanet kavramın evrimle gelişeceğine inancımı yitirmenin e şiğindeyim.

Bize DEVRIM gerek!


Göreceğin üzere, hislerimden ve düşüncelerimden ötürü son derece huzursuzum.

Gecenin 01:15’inde

kapı pencere açık,

giyinik vaziyette

klavyemle

sevişiyorum.


Sevgili okur;
Rica ederim, bu yazıyla muhatabiyetin sana: “Bu yazıyı yazanı görsem ona amma garip garip bakardım he!”

dedirtsin.

Sizinle okuşma fırsatımız çok olmuyor ne yazık ki.

Dolayısıyla böyle ulaşmak zorundayım size.

Kabulleniyorum,

Evet kabulleniyorum!

Kabullenmişlik hissedilenler üzerinde,

hiç ama hiç etkili değil.

Henüz...

Sabırsızım.

Evet.

Bırak da olayım ama di mi?

Mutluluk da böyle işte…


Sabrın tükendiği anlarda gülümsemek de denebilir.

Mutlu olmak mı istiyorum?

Kalıtsal olarak.

Evet...


İstesem de istemesem de isteyeceğim mecburen.


“Kafam düzülmekten değme orospulara taş çıkarır oldu şerefsizim.”


Dedirtirdim,okuduğun yazıda benim söyleyemediklerimi harflendiren zavallı karakterime…

Senin kafan ne alemde?

Berbat hissetmenin şerefine!

Erdem denilen havadisin içsel çalkantılarda bu noktalara ulaşması gerçekten,

Fandımentıl!

İnsanın kafasından geçen her şey ile barışık ve karışık olması böyle bir şey işte.

Bok var sanki…







İyi Geceler!